I am cyrus the king of king the king of Babylon of summer and akkad the king of four states the son of carnbyses the grad son of the cyrus now having come to the throne of iran Babylon of the kingdoms a all four sides of the globe with the help of mazdal declare that I shall respecl the religions tradions and castomstn nations over which I am ruling as a king and I shall never let may agcnts and subjects look down upon their religions and castoms trad dition nation shall befree to accept to reject.

SAEED DOURIRAN

«پارسه پايتخت جهان» در پاسخ به فيلم 300 كليد خورد

فيلم مستند – سينمايي «پارسه پايتخت جهان» كه برپايه مستنداتي برگرفته‌ از متون كهن ايراني، به مرور تاريخ پُر عظمت ايران مي‌پردازد، در «مركز گسترش سينماي مستند و تجربي» كليد خورد.

به نقل از روابط عمومي مركز گسترش سينماي مستند و تجربي، فيلم «پارسه پايتخت جهان» به كارگرداني «پژمان فخاريان» به مدت زمان 90 دقيقه و با فرمت HD تصويربرداري خواهدشد.
اين فيلم جدا از ساختار تروكاژي خود «مبتني بر فضاي رئال – انيميشن» برپايه مستنداتي برگرفته از متون كهن ايراني نظير متن‌هاي اوستايي و گزارش‌هايي از پژوهشگران ايراني و ساخت پايتخت‌هايي چون تخت جمشيد و چغازنبيل، به مرور و بررسي تاريخ ايران از سلسه مادها تا ساسانيان مي‌پردازد.
برپايه اين گزارش، اين فيلم با بررسي تطبيقي دست نوشته مورخاني چون هرودوت، كتزياس و پلوتارك، به شكل‌گيري سلسله مادها و هخامنشيان، نبردهاي ترموپيل [كه فيلم 300 براساس آن ساخته شده]، ماراتن و سالامين، لشكركشي اسكندر، دلايل ساخت تخت جمشيد و چغازنبيل و ... مي‌پردازد تا روايتي مستند از تاريخ چهار هزار ساله ايران را بازگو نمايد.
اين گزارش مي‌افزايد: «پارسه پايتخت جهان» با ساختار مستند و علمي خود، فيلم هاليوودي 300 را كه در مسير تحريف تاريخ، خاصه در دوره هخامنشيان، توليد شده را به چالش كشيده و بي‌ارزش بودن آنرا با تكيه بر مستندات تاريخي، به تصوير در مي‌آورد.

آریائیان، مردمانی از نژاد هند و اروپایی بودند که در شمال فلات ایران می‌‌زیستند. دلیل اصلی مهاجرت آنها مشخص نیست اما به نظر می‌‌رسد دشوار شدن شرایط آب و هوایی و کمبود چراگاه ها، از دلایل آن باشد. مهاجرت آریائیان به فلات ایران یک مهاجرت تدریجی بوده است که در پایان دوران نوسنگی (7000 سال پیش از میلاد) آغاز شد و تا 4000 پیش از میلاد ادامه داشته است.

نخستین آریایی‌هایی که به ایران آمدند شامل کاسی‌ها (کانتوها ـ کاشی‌ها)، لولوبیان و گوتیان بودند. کا‌سی‌ها تمدنی را پایه گذاری کردند که امروزه ما آن را بنام تمدن تپه سیلک می‌‌شناسیم. لولوبیان و گوتیان نیز در زاگرس مرکزی اقامت گزیدند که بعدها با آمدن مادها بخشی از آنها شدند. در حدود 5000 سال پیش از میلاد، مهاجرت بزرگ آریائیان به ایران آغاز شد و سه گروه بزرگ آریایی به ایران آمدند و هر یک در قسمتی از ایران سکنی گزیدند: مادها در شمال غربی ایران، پارس‌ها در قسمت جنوبی و پارت‌ها در حدود خراسان امروزی.

شاخه‌های قومِ ایرانی در نیمه‌های هزاره‌ی اول قبل از مسیح عبارت بوده‌اند از: باختریان در باختریه (تاجیکستان و شمالشرق افغانستانِ کنونی)، سکاهای هوم‌کار در سگائیه (شرقِ ازبکستانِ کنونی)، سُغدیان در سغدیه (جنوب ازبکستان کنونی)، خوارزمیان در خوارزمیه (شمال ازبکستان و شمالشرق ترکمنستانِ کنونی)، مرغزیان در مرغوه یا مرو (جنوبغرب ازبکستان و شرق ترکمستان کنونی)، داهه در مرکز ترکمستان کنونی، هَرَیویان در هَرَیوَه یا هرات (غرب افغانستان کنونی)، دِرَنگِیان در درنگیانه یا سیستان (غرب افغانستان کنونی و شرق ایران کنونی)، مکائیان در مکائیه یا مَک‌کُران (بلوچستانِ ایران و پاکستان کنونی)، هیرکانیان در هیرکانیا یا گرگان (جنوبغربِ ترکمنستان کنونی و شمال ایرانِ کنونی)، پَرتُوَه‌ئیان در پارتیه (شمالشرق ایران کنونی)، تپوریان در تپوریه یا تپورستان (گیلان و مازندران کنونی)، آریازَنتا در اسپدانه در مرکزِ ایرانِ کنونی، سکاهای تیزخود در الانیه یا اران (آذربایجان مستقل کنونی)، آترپاتیگان در آذربایجان ایرانِ کنونی، مادایَه در ماد (غرب ایرانِ کنونی)، کُردوخ در کردستانِ (چهارپاره‌شده‌ی) کنونی، پارسَی در پارس و کرمانِ کنونی، انشان در لرستان و شمال خوزستان کنونی. قبایلی که در تاریخ با نامهای مانناها، لولوبیان‌ها، گوتیان‌ها، و کاسی‌ها شناسانده شده‌اند و در مناطق غربی ایران ساکن بوده‌اند تیره‌هائی از شاخه‌های قوم ایرانی بوده‌اند که زمانی برای خودشان اتحادیه‌های قبایلی و امیرنشین داشته‌اند، و سپس در پادشاهی ماد ادغام شده‌اند.

مادها در ایران نزدیک 150 سال (708- 550 ق.م) هخامنشی‌ها کمی بیش از دویست سال (550-330 ق.م) اسکندر و سلوکی‌ها در حدود صد سال (330 -250 ق.م) اشکانیان قریب پانصد سال (250 ق.م – 226 م) و ساسانیان قریب چهار صد و سی سال (226-651 م) فرمانروایی داشتند.